Donderdag 1 juli

Eindelijk, we vertrekken naar Afrika! 
Eén uur later dan gepland – door een heel moeizame check-in maar een heel vlotte security controle- zitten we op het vliegtuig dat ons voor 5 weken naar Moshi – Tanzania brengt.  Na een tussenstop in Parijs vliegen we door naar Adis Ababa in Ethiopië.  Daar zetten we een eerste voet op Afrikaanse bodem. 
Na ongeveer 3 uren hebben we onze aansluiting naar Kilimanjaro International Airport. 

Vrijdag 2 juli

Op de luchthaven in Adis Ababa komen we al een eerste bekende tegen: de Canadese Fahryll.  Fahryll gaf 2 jaar geleden les in Shirimatunda waar de Urafiki-groep toen bouwde aan het schooltje (Urafiki-project 2008) en waar we dit jaar de polyvalente ruimte zullen neerpoten.  Zij zal deze zomer 2 maanden vrijwilligerswerk doen in een weeshuis in Moshi.  We kregen al meteen een uitnodiging om haar daar eens te bezoeken.  Misschien een uitstapje voor een van de komende weekends?
Vanuit Adis Ababa vliegen we opnieuw enkele uren door.  Na een korte tussenstop in Nairobi – waar bijna alle passagiers uitstappen – vliegen we door met onze “privéjet”.  Met ongeveer 40 op het vliegtuig kunnen we een plaats aan het raam uitkiezen zodat we straks een mooi zicht hebben op de Kilimanjaro.  Dé Kilimanjaro …  En dan zien we de landingsbaan van Kilimanjaro International Airport, onze eindbestemming. 
De visumaanvraag invullen, het ophalen van de bagage, de douanecontrole, …  Het verloopt allemaal heel vlot en na minder dan 1 uur staan we buiten op de parking waar Father Ephrem (met onze Urafiki-fleece die we hem vorig jaar gaven), Father Apollinaris, Father Felix, mama Justine, Felix en James van Shirimatunda ons staan op te wachten.  Wat een hartelijk weerzien! 
Met alle bagage in de daladala ‘s en wij in het derde busje vertrekken we naar onze slaapplaats.  Niet onze vertrouwde Tahemi (blijkbaar gebeuren er in Afrika ook overboekingen) maar in Bombabuz, een waardig alternatief.  Bombabuz heeft een slaapzaal, een grote leefruimte, aparte douches voor de mannen en vrouwen, een mooie grote tuin en is onze “thuis” voor de komende weken …
Nadat we de bagage hebben uitgeladen vertrekken we naar Korongoni Parish, de parochie van Father Apollinaris en Father Felix.  We krijgen er een heerlijke maaltijd en zitten gezellig samen met de Fathers en enkele kinderen uit de buurt.  Moe en voldaan keren we rond 21 uur terug naar Bombabuz voor onze eerste nacht in Afrika.

Zaterdag 3 juli

Om 7.30 uur kruipen we voor de eerste maal vanonder onze muskietennetten.  Na het ontbijt komt een daladala ons ophalen om naar het dispensarium in Kikavu Chini te gaan (Urafiki-project 2009).
Na 30 minuten rijden via de hobbelige wegen komen we aan in het dorpje. 
We kunnen onze ogen niet geloven: er staan daar misschien wel 100 mensen.  De Father had het dorp verwittigd van onze komst en blijkbaar wou iedereen erbij zijn.  De kinderen wuiven, de vrouwen dansen en de mannen zingen.  We worden er allemaal stil van, het overdonderd ons.  In de massa alweer veel bekende gezichten: de chairman, de metsers, Kalista, …  Een knuffel, een omhelzing, … het is fijn om terug te zijn. 
Father Felix bedankt ons in naam van de volledige gemeenschap van Kikavu Chini voor wat de Urafiki groep vorig jaar heeft gebouwd.  Ze hebben het afgelopen jaar, ondanks de financiële problemen, het gebrek aan water en elektriciteit, zelf verder gewerkt aan het dispensarium.  We hopen hen deze zomer terug te kunnen helpen door het plaatsen van de zonnepanelen.  Toch alweer een stap dichter bij de ingebruikname van het dispensarium.  Zoals Father Felix in zijn toespraak zei: “Jullie kunnen ons helpen met elektriciteit, alleen God kan helpen met water (= regen).  Maar we vertrouwen op Hem en zolang er leven is, is er hoop.” 
Na de middag is het tijd om de plaats te bezoeken waar we de polyvalente ruimte gaan
bouwen: Shirimatunda.  We nemen al de schoppen, spades en het zwaarste werkmateriaal mee met de daladala.  Misschien kunnen we al beginnen met het uitzetten van het gebouw … 
Ook daar een bekend, blij gezicht van de directeur van de school: Mister Munisi.  “Karibuni, karibuni tena – Welkom, opnieuw welkom”
Dé vraag: “Waar komt de polyvalente ruimte Mister Munisi?”  “Misschien daar of daar of toch daar waar nu de maïs staat.  De ingenieur komt dit maandag wel eens bekijken”.  Teleurgestelde gezichten want we gingen al onmiddellijk beginnen met het uitzetten en het graven van de eerste sleuven.  We moeten dus wachten tot maandag.  Hopelijk maar tot maandag … 
Na een flinke wandeling terug naar Bombabuz staat er ons een lekkere maaltijd te wachten. 
Onze avond sluiten we af met een douche, een spelletje Mikado, wat lezen of schrijven in ons dagboek en om 21.00 uur met het avondwoordje.  Het was een lange, mooie dag …

Zondag 4 juli

Vandaag is het zondag dus gaan we naar een misviering.  Opnieuw een stevige wandeling van 45 minuten naar Korongoni Parish waar we de eerste Afrikaanse misviering zullen bijwonen.  En ja, daar opnieuw een oude bekende: Johnny, de bewaker van Tahemi.  Samen met ons volgt hij de mis.  Hoewel we niets van de mis begrijpen in het Swahili, vliegt de tijd. 
Na het middagmaal in het Salzburger Café vertrekken we rond 14.30u. om een wandeling door de stad te maken.  Zoals ieder jaar gaan we ook deze keer naar het plaatselijk souvenirmarktje.  Schilderijen, houtsnijwerk, sjaals en kanga ‘s … je vindt het er allemaal.  De eerste aankopen van souvenirs zijn een feit.  We slenteren terug naar huis en lopen een bekende tegen het lijf: Bryson. 
Opnieuw is het een rustige avond: afwassen na het avondeten, douche nemen, Mikado spelen, kaarten, …  We gaan allemaal vroeg slapen want morgen wacht ons de allereerste werkdag. 
Benieuwd wat deze zal brengen …